| |
In de knop gebroken.
Als een roos nog in de knop
net begonnen te ontluiken.
Werd de bloeitijd wreed gestopt
De blaadjes nog niet een ontpopt.
Vele stormen had je reeds doorstaan
je leek niet klein te krijgen.
En steeds weer door de wolken heen
Was jij de zon die op ons scheen.
Vertrapt,verpletterd,maar niet verlept
lag jij daar reeds ter aarde.
Een roos zo zuiver en zo rein
je had voor ons zo,n waarde.
Want tussen een veld met bloemen in
stond daar die roos,maar zonder doornen.
Die roos,lieve Marco,dat was jij
Maar nu voor eeuwig aan Gods zij.
Rust in vrede.
RiaW. |
| Schrijver: Onbekend |
Ingestuurd door: H.J.Vermeulen
op: 17-12-2008 |
|
|
Heengaan in Vrede,
Elke Zonnedag,
Gaat er een Sterverling Weg,
Elke Maanmaand,
Is er een nieuwe geboorte.
Elk uur, mag je weten
dooft er een klein vuur.
Niet altijd door een blazende wind,
Een wild dier dat stoom afblaast,
Ook geen mens die water spuit,
Een vuur, gaat soms uit,
De nacht is voorbij,
De vorst is overdag vrij,
De mensen worden wakker,
Zo ook, het vuur,
Mag voor zonsopgang,
Langzaam neerknielen,
In het Duister, om
te loor te gaan,
En de gasten hun frisse ochtend te laten beginnen,
Met een zien van de zonsopkomst,
Want bij geen vuur, is het mooier,
Als bij veele verschillende lichten.
En licht, dat is beide, vuur en zon.
Dezelfde eenheid,
Dezelfde Wijsheid.
Waar vuur in liefde ontbrandt,
Waar water in zorg ontaardt,
Waar Lucht in warmte ontgint,
En Aarde, de last tot in de diepte schraagt.
Een Zomer in aantocht,
De vorst is voorbij,
Dan komt de tijd,
We zijn eeuwig bij Jezus vrij.
Maar alvoor een sterveling bij de Heere zijn leven hervind,
Zal hij sterven, heengaan in het gras,
geplant worden in een eenvoudig bos.
Om ook zelf een plant te worden,
Een boom van groot formaat.
van een Mosterdzaad, tot aan een boom,
gekeurd en bewoond door Engelen,
En vrijmoedigen.
Gebruikt om ook de warmte van de vorst weer toe te doen,
aan de verkilde botten van zij die ons zijn voorgegaan,
En ook om de warmte te geven, aan de mensen
die er zijn, en wachten op een bede.
Heengaan in Vrede,
Een bede van Veelen,
Als ze mogen komen bij Christus,
Is God, de gever van de gebeden.
|
| Schrijver: Bastiaan |
Ingestuurd door: Bastiaan Oostendorp
op: 13-08-2008 |
|
|
Zeven jaar voorbij,
Zeven jaar ben jij al weg.
Realiseer ik mij.
Zeven jaar voorbij,
Ze vliegen
Met de met ze vleugels van de tijd.
Zeven jaar voorbij,
Zeven jaar op een
Lange rij.
Zeven jaar voorbij,
Al zeven jaar weg
Van de aarde, is zij.
Zeven jaar voorbij,
Januari, februari, maart,
22 mei…
Zeven jaar voorbij,
En toch doorgaan.
Je bent bij De Vader,
En dat maakt me vrij.
|
| Schrijver: Marijke van Loon |
Ingestuurd door: marijke
op: 13-11-2007 |
|
|
met een traan,
en een lach,
zeg ik je gedag
we treuren
van mij mocht het wel wat
langer duren.
maar jou hart hield er mee op
en onze harten,
schieten op slot.
stil en langzaam,
draai ik me om,
en kijk naar de zon.
ik hoor je stem nog
een keer.
en zegt,
weet ik ben bij de Heer.
met een traan
en een lach
zeg ik je gedag. |
| Schrijver: Onbekend |
Ingestuurd door: treesjuh
op: 01-06-2007 |
|
|
Meisje klein en teer,
nu ben je bij de Heer.
Veel heb je geleden,
in dit korte leven.
Maar met grote moed,
deed je het zo goed.
Je wilde hier leven,
maar moest het opgeven.
helaas...
Jouw lichtje doofde uit,
weg valt jouw stemgeluid.
Je bent nu gegaan,
ver bij ons vandaan.
Toch mag je weten,
je wordt niet vergeten.
Want eens zien we jou weer,
bij Vader onze Heer. |
| Schrijver: cobie zondervan |
Ingestuurd door: cobie zondervan
op: 23-04-2007 |
|
|
39 Gedichten gevonden. Dit is gedicht 1 van 5. |
|
